लागिहेछ यस्तो किन ?

कलानिधि दाहाल कवि शनिबार, २०७८ असार १२, ११ :११ बजे

यौटा सागर छल्कुँझैँ छलछली नाघी किनारा दुवै
अग्लूँ पर्वतझैँ छु आज किन होरुउत्पात मच्चाउँदै ।
पन्छी प्वाँख भएर उच्च चुचुरा छोपी उडूँझैँ छु म
पाखाको रमिता म यान नभको घुम्दै लिऊँझैँ छु म ।।

सारै स्वच्छ सफा सफा मनभरी उक्लेर अग्लाइँमा
हेर्दै दीन दुखी सँगै वहिरहूँ सिञ्चेर पग्लाइमा१
पग्लूँ प्रेम भरेर शीतल बनी पीडा दुखेका सँग
पट्टी बाँध्न सकूँ सकूँ सहजले बन्दै झरी झम्झम ।।

पर्ती सिँच्न तयार सागर विना आवाजमा बग्छु म
मेरो धैर्य धरा गरा धमनिमा टाँसेर अग्लन्छु म ।
छैनन् गोप्य कतै कतै चिसिनुमा तातो न यो ग्रीष्मको
छर्दै उठ्न सकूँ वहार समको यो शारदी सौम्यको ।।

वासन्ती वयझैँ वहार म बनूँ खिप्दै नयाँ सिर्जना
कैल्यै बाढ नहोस् र ग्रीष्म अझ यो सुक्ने कतै चाहना ।
चौडा चाप नहुन् असाध्य कहिल्यै पीडा नहुन् क्यै अझ
आफ्ना ठान्न तयार क्यै जगतमा छाया नहोस् दिग्गज ।।

गर्भाधान भयो सुटुक्क जसरी जन्मेँ मूच्याहाूँगरी
हुर्कें रङ्गबिरङ्ग अन्ध पछुतो मान्दै म नाना थरी ।
पर्दा आज म चेत्न क्यै सफलमा निस्कें निराकारमै
विद्रोही अझ बन्न सक्छु सजिलै दौडेर आकारमै ।।
छन्दः शार्दूलबिक्रीडित